هنگامی که یک رونالدو جوان برای اولین بار به تیم ملحق شد، در حالی که کلاه بیسبال خود را به عقب بر سر داشت، به کمپ رسید، عینک آفتابی و هدفون بزرگ آنقدر بلند بود که از فاصله دور شنیده می شد.
او کلاه را بر نمی داشت تا در میان کهنه سربازانی مانند لوئیس فیگو و روی کاستا غذا بخورد. لوئیز فیلیپه اسکولاری بازیکن فوق العاده ای را دید که ناپخته و وسواس زیادی برای خودنمایی داشت. او در ملاء عام او را توبیخ کرد، سپس به طور خصوصی به او گفت که اگر نگرش خود را تغییر دهد، روزی کاپیتان پرتغال خواهد شد.
اولین ناامیدی بزرگ خیلی زود اتفاق افتاد و در خانه آمد. رونالدو در ۱۹ سالگی در فینال یورو ۲۰۰۴ در ورزشگاه دا لوز لیسبون، در مقابل کشوری که خود را متقاعد کرده بود جام از قبل در راه است، بازی کرد.