سه هیچ مقابل کره‌شمالی: تقدیم به خوش‌خیال‌ها!

به گزارش ورزش سه، تیم ملی فوتبال ایران در آخرین دیدار از مرحله مقدماتی جام جهانی ۲۰۲۶ توانست با ۳ گل کره شمالی را در ورزشگاه آزادی تهران شکست دهد تا رقیب بینوا اگر از همان مشهد به پیونگ یانگ برمی گشت نتیجه برایش فرقی نداشت و صداقت فدراسیون را هم زیر سوال  نمی‌برد!

امیر قلعه‌نویی که همواره برای انتخاب نفرات ترکیبش با انتقادات گسترده مواجه بوده تیمی متفاوت را راهی این دیدار کرده بود. او حتی در تعویض هایش نیز سعی کرد بازیکنانی را به زمین بفرستد که سابقه بازی ملی کمتری دارند.
این البته یک طرف ماجراست و هرچند شاید برخی منتقدان را راضی کرده باشد اما احتمالا کاملا در تضاد با استراتژی تاکتیکی تیم ملی در جام جهانی آینده قرار  می‌گیرد.

درخشش محبی، حسین زاده و مهره‌های جوان و باانگیزه شاید تماشاگران و بیننده‌های تلویزیونی را به وجد آورده باشد اما چالش بسیار بزرگی در آینده تیم ملی پدید خواهد آورد. مدعیان پرشمار پوشیدن پیراهن تیم ملی در فاز هجومی! (طارمی، سردار، جهانبخش، قلی‌زاده، ترابی، علیپور)
تیم ملی تحت هدایت قلعه‌نویی اگر قصد پوست اندازی و تغییرات گسترده در نوع ارائه فوتبال خود دارد، لازم است افرادی مثل عارف آقاسی، آریا یوسفی، حسین‌زاده و بازیکنانی ازین دست حداقل سی ۴۰ بازی ملی داشته باشند که چنین چیزی باوجود فرصت یکساله تا جام جهانی ۲۰۲۶ غیرممکن است.

ضمن آنکه ساده لوحانه است اگر گول رنکینگ فیفا را بخوریم و به خیال خودمان، تیم ملی فوتبال کشورمان را جزء ۲۰ قدرت اول دنیا بدانیم. ناگفته پیداست تقریبا تمام سهمیه‌های اروپا و آمریکای جنوبی بعلاوه ۵ تیم برتر قاره آفریقا در جام جهانی از لحاظ تجربی، اعتمادبه‌نفس و بسیاری فاکتورهای مهم و تاثیرگذار دیگر نسبت به ما برتری قابل توجهی دارند.

اگر تیم ملی با هدایت قلعه‌نویی در باد درخشش مهره‌های هجومی جوانش بخوابد آنوقت بلای ویلموتس سرش خواهد آمد که با کلید واژه “فوتبال هجومی” خودش را نابود کرد! درواقع معقولانه تر آن است که اولویت در این یکسال با انتخاب ۸ تا ۱۰ مهره کارآمد و هماهنگ و باتجربه در خط دفاعی باشد.همین حالا پیدا کردن ۴ مدافع اصلی به معضل و پاشنه آشیل تیم تبدیل شده و زوج‌های مختلف دفاعی یا پا به سن گذاشته بوده اند (خلیل‌زاده، کنعانی‌زادگان، پورگنجی) و یا بسیار کم‌تجربه (نعمتی، آقاسی، حزباوی).

حتی بعد از شناخت این نفرات و مدافعان کناری، باید فکری به حال پست شماره ۶ کرد. جایی که در حضور کریم باقری، جواد نکونام، آندو تیموریان و امید ابراهیمی در این دو دهه همواره نقطه قوت تیم ملی بوده اما نفرات فعلی بسیار کم اثرتر هستند، چه در جریان بازی و چه رهبری و فرماندهی تیم.

حالا به پرسش اولیه برگردیم. چرا کره شمالی تیمی درجه سه در آسیا محسوب  می‌شود؟ آنها باوجود تلاش و جنگندگی زیاد، از لحاظ تکنیکی ضعیف هستند، چرا که عمده توان خود را روی دوندگی می‌گذارند درحالی‌که خیلی هرز می‌دوند. یک توقع نابجا و نادرست باعث شده این تیم که روزگاری طوفان زرد آسیا لقب داشت و نسبت به همسایه جنوبی اش در فوتبال به مراتب قدرتمندتر بود به حال و روز فعلی بیفتد. 

آنها با اینکه درون زمین تیمی زحتمکش و دونده نشان می‌دهند اما حاضر شده اند نتیجه را فدای فرار از اتهام کم‌کاری کنند. نوعی خودکشی که از بیرون از زمین ناخواسته دیکته شده است.
پس حالا که خیال همه بابت توانایی و میل تیم ملی در کسب پیروزی پرگل راحت شد، بهتر است این یک سال باقیمانده را صبورتر و منطقی‌تذ رفتار کنیم تا کادر فنی به جای ناچار شدن برای استفاده از مهره‌های هجومی پرشمار و محبوب، ابتدا سربازان جنگنده و مطمئنش در فاز دفاعی را پیدا کند تا با حراست از دروازه و بعد از کسب نتایج ایده‌آل در جام جهانی ۲۰۲۶ با ادامه روند پوست‌اندازی و تغییر استراتژی، به تقویت خط حمله برای فتح آسیا بیندیشد.

مهدی بشکنی